Orientacja w terenie to coś, w czym od zawsze czułam się dobrze.
Niestraszne były mi mapy, drogowskazy, szlaki na drzewach,
słowa: prawo, lewo, wschód, zachód i takie tam.
Poznań w tej materii zupełnie mnie zaskoczył!
Nie mogę się w nim zupełnie odnaleźć. Coś co wydaje mi się, że powinno być po prawej ręce jest przede mną i na odwrót. Jezioro, które moje zdaniem rozciąga się z północy na południe, rzeczywiście ma położenie zbliżone do równoleżnikowego. Tramwaj którym jeżdżę do domu, również ma kierunek południowo-wschodni, a nie południowy. Dzielnica, która powinna znajdować się dość daleko ode mnie nagle niespodziewanie wyrasta tuż obok mnie. Totalny bałagan!!! Aby dotrzeć do celu potrzebuję wsparcia jakdojade.pl albo Google Maps (w ostateczności ratuję się telefonem do męża). Nieskromnie przyznam, że udało mi się już kilka razy zgubić :) O wszytko obwiniałam oczywiście Poznań ;) Bo te drogi są takie dziwne, bo ulice nie są prostopadłe do siebie, bo wiadukty nazywają się mostami i na dodatek jeszcze podobnie do siebie (Most Dworcowy, Most Uniwersytecki, Most Teatralny) ...
Aby udowodnić swoja teorię o tym, że Poznań ma jakiś dziwny układ komunikacyjny, zestawiłam z nim mapki miast, które nie sprawiają mi problemu: Lubartowa ;) Lublina i Warszawy ....
Analiza powyższego obrazka jednoznacznie pozwoliła mi stwierdzić, że to nie z Poznaniem jest "coś nie tak" ale, że wszystkiemu winne jest moje manygowanie (czyli leniuchowanie, próżnowanie).
Czas to zmienić, pierwszy krok już uczyniony - kupiliśmy przewodnik, teraz czas zacząć go studiować, a przede wszystkim ruszyć się z kanapy ...
